อ่านถึงตรงนี้ก็อาจเกิดคำถามขึ้นมาว่า ทำไมต้องอุตสาห์เสียเวลา (ถึง 3 เดือน) เพื่อสร้างมันขึ้นมาด้วย ทั้งๆที่มีคอนโทรลเลอร์ให้เลือกใช้มากมายในท้องตลาด..? Sonami ให้เหตุผลว่า “การใช้ถุงมือ ทำให้เราคิดน้อยลง แต่ใช้สัญชาตญาณมากขึ้น เหมือนกับการเขียนหนังสือ เวลาเราเขียน เราไม่ต้องคิดอะไรมาก การใช้มือยังแสดงท่าทางได้หลากหลายอีกด้วย มันให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลังปั้นเสียงบนอากาศ แล้วเราก็รู้สึกได้ว่าเสียงนั้นมีตัวตนจริงๆ...” ลองเข้าไปดูการแสดงของ Sonami ได้จากเวปที่แนะนำไว้ด้านบนนะครับ หรือจะดูจาก CD Compilations ชื่อ Imaginary Landscapes (Nonesuch), Another Coast (Music & Arts) และ the Jewel Box (Tellus 26, NYCหลังจากได้ดูการแสดงแล้ว ผู้เขียนมีความเห็นว่า การใช้มือปั้นเสียงดนตรีนั้น แม้เราจะเห็นความสัมพันธ์ระหว่างมือกับเสียงที่ฟุ้งออกจากอุปกรณ์อิเล็กโทรนิกส์ได้อย่างแจ่มชัด แต่ก็มีความไหลลื่นและกระตุ้นอารมณ์ความรู้สึกได้โดยตรงเช่นกัน แล้วคุณผู้อ่านล่ะครับ คิดเห็นอย่างไรกันบ้าง..? ผู้เขียนหวังว่ามันจะจุดไฟในตัวของท่านผู้อ่านบ้าง ไม่มากก็น้อย… ในตอนหน้าจะนำโปรเจกต์ที่น่าสนใจมาให้ชมกันอีก คอยติดตามครับ...